Het was een grootse dag voor hockeytrainer van Leverningen. Na een lange vrijdagse vergaderavond tussen de bestuursleden van HGC, waarbij meerdere verwoede woordenstrijden centraal stonden, hakte voorzitter J.P. Hoven uiteindelijk toch de knoop door: van Leverningen zal aankomend jaar het hockeyelftal van meisjes D6 trainen. In een publieke statement verhelderde Hoven zijn beslissing. “Van Leverningen is simpelweg de beste kandidaat om dit team te leiden. Het is iemand die precies weet hoe je een equipe naar je hand moet zetten: iets dat bij meisjes D6 met grote noodzaak moet gebeuren. Daarnaast is hij ook gewoon een mooie lullo met wie ik geregeld een tostietje deel.”

Natuurlijk waren wij ontzettend benieuwd naar hoe de routinier, die inmiddels al 58 jaar in dienst is bij HGC, het team zal klaarstomen voor het aanstaande seizoen. We probeerden in eerste instantie de trainer telefonisch te verhoren, maar wegens een serie impulsieve stemverheffingen was hij helaas niet altijd even goed verstaanbaar. Zodoende besloten we maandag de eerste training van meisjes D6 bij te wonen in het domein, het grondgebied, de sphere d’influence van de veteraan: de hockeyvelden van HOC Gazellen Combinatie.

Het was een druilerige eind van de maandagmiddag. Dit leek de goedgemutste Van Leverningen echter weinig te deren. Met een voldane glimlach en twee gekruiste armen rustend op zijn sterkgebouwde borstkas stond de trainer in een loodrechte houding naast z’n geparkeerde Humvee. De ex-marinier was uitgerust in een snelle Tactical Raid zonnebril, een strak Under Armour sportshirt en een cargobroek met daaronder twee militaire schoenen, waarvan de zolen waren geoutilleerd met ruwweg twintig doodsnoppen. Het is een iconische outfit die HGC’ers voor lief nemen, maar onwetende omstanders in doodsangst vrezen.

Hij groette ons met een ferme handdruk en een opgewekte pats op de rechter schouder. “Dit is niet volgens de militaire punctualiteit die ik gewend ben, boys. Geen goede zaak. Bij de mariniers had je nu een mooie reeks crunches te pakken gehad. HOE-HA.”

We liepen de parkeerplaats af in de richting van het waterveld en mengden ons in een hectische stroom van fietsers, Vespa-ensembles en een autobestuurder die er bijna voor zorgde dat een kliekje ouderen in het aangrenzende heggetje werd gedrukt. De “Blue Army” tribune was – op een paar plastic bierglazen na – desolaat.

Toen we eenmaal bij de fietsenstalling arriveerden werd plotseling de koorts op ons lijf gejaagd. “Stom dier!” brulde de trainer bruusk. Hij keek op van z’n walkietalkie en staarde ons met vurige ogen aan. “Die natte wind van een roostermaker heeft me vandaag de Zwarte Wijde gegeven. Wát een zaadveld is dat ook.” Van Leverningens humeur kende een snelle omwenteling.

Met de oudgediende voorop marcheerden we het clubhuis binnen en namen kort plaats achter het vertrouwde sociabele barretje. Drie tosti’s en een groene ice tea beurden de trainer gelukkig weer een beetje op.

We liepen de achterdeur uit en zagen in de verte een zestal dartelende meisjes een partijtje spelen. In de aanloop naar het veld vertelde van Leverningen dat het “een ploeg met ontzettend veel potentie is die zich met de juiste richtwijzer misschien wel kan ontplooien tot een volwaardig tweede-klasse peloton.”

In de omgang leek de trainer nog vrij kalm. Echter, op het moment dat van Leverningen het veld opstapte, barstte de hel los.

“Oké, ik wil dat iedereen nú z’n stick neerlegt en ophoudt met dit nichterige spelletje.” donderde de oefenmeester. Een paar verwarde oogjes staarden de kolossus met volle verbazing aan; de iele beentjes kwamen echter snel in beweging toen de routinier een tweede salvo “in lijn!” afschoot.

De bevelvoerder bewoog zich in een inspecterende pas voorlangs het rijtje huiverige, beduusde meisjes. Hij haalde z’n notitieblok erbij en sprak in autoritaire toon: “Waar zijn Annemieke, Romée en Femke?” Het bleef een tijdje akelig stil, totdat een getint meisje met een lief gezichtje en een eindeloze zwarte paardenstaart dapper naar voren schuifelde en fluisterde: “tennisles, meneer.”

Van Leverdingen wierp haar een vernietigende blik en schoot uit z’n slof. “Luister eens, falafel, het is trainer van Leverningen voor jou.” spuwde de veteraan. “En als je kameraden volgende week weer op die slappe gravelveldjes staan te huppelen, zullen er hoogstwaarschijnlijk ook zware repercussies voor jou dreigen.” Verstijfd van angst slofte het meisje weer terug het rijtje in.

De leermeester rechtte zijn rug en zette het gebrul voort.
“Zo. Luister uit, mannen. Dit wordt het strijdplan voor het komende seizoen; oren gespitst en bekken dicht. Allereerst gaan we wat chemie in deze ploeg krijgen. Net zoals bij de mariniers, HOE-HA, zullen we van start gaan met een bootcamp. Deze zal onder andere bestaan uit een vijf dagen durende hiketocht in Siberië. Ons saamhorigheidsgevoel zal worden versterkt en daarmee het verschil maken in de aankomende krachtmetingen. Een bijkomend voordeel is dat we ons uitstekend voorbereiden op de wintercompetitie. Aan dat nichterige zaalhockey gaan we natuurlijk niet beginnen, als jullie dat soms dachten.”

“Als dat allemaal goed is verlopen”, continueerde de instructeur, “zal ik jullie misschien wel verwennen met een brigadetripje naar een hardstyle-festival om de spieren weer een beetje los te schudden. Qlimax leek me hiervoor een prima optie.”

Van Leverningen brieste verder. Het groepje hartsvriendinnen kroop steeds dichter bij elkaar. “En dan nu het trainingsschema. Zes keer per week, donderdag rust. De eerste maanden kunnen jullie je pastelkleurige Dita’s thuislaten. Ik wil eerst dat jullie fitter dan ooit worden: hockeyen kunnen jullie altijd nog leren. Maandag een duurloop in de duinen, dinsdag krachttraining in Aerofit en woensdag een PT-sessie in het Wittenburgse bos. Op de vrijdagen zullen we de vrije slag bijschaven in het Tikibad, waarop ik aan het eind van de middag ook een paar snelheidsruns van de glijbaan heb ingepland.”

“De weekenden zullen in het teken staan van het individu in de vorm van personal trainings.” tierde de trainer. “Ik heb hiervoor een aantal goede maten binnen het Korps Mariniers gevraagd om mij daarin te assisteren. Na het aanschouwen van jullie belabberde optreden bij de intake-obstakelbaan realiseerde ik me meteen dat de meesten uit dit hopeloze zooitje een scala aan vaardigheden totaal niet beheersen. Tess had bijvoorbeeld al moeite met de eerste touwenronde, Benthe heeft volgens mij nog nooit een squat in haar leven gedaan en Odette mag wel een paar Bastogne koekjes minder eten. Daarover gesproken, koekbeurten zullen onder mijn regie volledig worden getermineerd: als ik ook maar één Smoeltje in een van die broodzakjes vind zijn de poppen aan het dansen.”
De vraag of mandarijntjes wel mochten werd in de wind geslagen. “Vanaf nu gaan jullie aan de linzen, bruine rijst en af en toe een struisvogelei.”

“Als laatste moeten jullie thuis natuurlijk ook een aantal krachtoefeningen doen. Dat schema zal ik nog naar jullie ouders doorsturen. En denk maar niet dat jullie deze exercities kunnen verzaken; ik heb Pim Schenkellens ingeschakeld om een oogje in het zeil te houden.”

Ondertussen werden we langs het veld onderbroken door twee vrouwen die vroegen of we ook dochters in het team hadden zitten. Nadat we ze vertelden dat dit niet het geval was, raakte we toch even aan de praat. We vroegen Suus van der Horst en Laura Jonker naar hun mening over de nieuwe aanpak. Van der Horst aan het woord.

“Fantastisch. Echt fantastisch. Het werd tijd dat Saartje een keer flink op haar flikker krijgt. Er moet nu met de harde hand worden geregeerd. Alle voorgaande trainers waren poeslief, echt walgelijk gewoon. Het was totáál niet uitdagend. Het begon meestal met een veel te lichte warming up, vervolgens werd er een lamlendig potje Water en Vuur gedaan en het eindigde altijd in het standaard 4 tegen 4 partijtje. De wedstrijden waren ondanks onze aanmoedigingen ook níet om aan te gluren. Ik weet zeker dat de nieuwe strategieën van van Leverningen positieve werkingen op het team zullen hebben.”

Jonker stemde in. “Als de tutjes ooit nog D1 willen halen, moeten ze een dikke huid kweken. Nou, als iemand dat voor elkaar kan krijgen, is het Joep wel. Daarnaast, een ex-marinier in het hockeycircuit? Ik had het eigenlijk niet durven dromen. Als je er over nadenkt, zijn de twee wereldjes ook best vergelijkbaar. Hockey is namelijk net zoals oorlog, alleen dan nog competitiever.”

Ten slotte gaven de dames grinnikend toe dat ze niet alleen naar de trainingen kwamen om hun dochters toe te juichen. Ze waren namelijk ook wel geïnteresseerd in “hoe groot de granaten in zijn stoere broekje wel niet zullen zijn.”

Of de methodiek van de kersverse trainer ook daadwerkelijk zijn vruchten af gaat werpen, zal nog moeten blijken. Aanstaande zaterdag zal het team voor het eerst écht op de proef worden gesteld. De geduchte aartsrivaal meisjes D8 van hockeyclub De Kievieten, onder leiding van ex-judoka Ryoko Tani, zal dan ontvangen worden. De thuisploeg kan rekenen op genoeg aansporing: de voorzitter van de aan dertig moeders rijke supportersvereniging “Go Gazelletjes Go” liet ons weten dat ze net zoals altijd in alle geledingen aanwezig zullen zijn.